Afgelopen zondag gingen we op goed geluk naar Caldo de Osos. Alleen die naam al – we hadden werkelijk geen idee wat ons te wachten stond. Achteraf blijkt het te verwijzen naar een soort traditionele bouillon, maar dat ontdekten we pas later. Wij gingen er dus blanco in.

Er stond een feesttent met lokale producten en oude ambachten. Het was gezellig, en typisch dorps. We liepen wat rond, keken bij kraampjes en probeerden te begrijpen wat precies de bedoeling was. Dat laatste lukte niet helemaal.

Tot er ineens muziek klonk en er een groep kinderen voorbijtrok met instrumenten én varkensmaskers. Ja, echt. Iedereen leek precies te weten wat er gebeurde. Wij niet, maar dat mocht de pret niet drukken.

Na een uur of anderhalf vonden we het wel mooi geweest. Terwijl we naar de auto liepen, zagen we juist een hele stoet mensen aankomen. Blijkbaar begon het feest toen pas echt. Timing is ook een vak, zullen we maar zeggen.

De volgende dag kon het regelen weer beginnen. Op naar de Dacia-dealer in Monforte de Lemos. Dertigduizend kilometer op de teller en een onderhoudslampje dat steeds nadrukkelijker aanwezig is. Afspraak gemaakt, volgende week mogen we komen.

“Waarom gaan jullie eigenlijk altijd naar Monforte en niet naar Lugo?” Het antwoord is eigenlijk heel simpel: de weg. De route naar Monforte de Lemos is gewoon goed. Net asfalt, overzichtelijk, ontspannen rijden. Je kunt rustig om je heen kijken zonder dat je continu op scherp hoeft te staan. Heel anders is het richting Lugo. Die weg is op dit moment veranderd in een gatenkaas van formaat. En dan niet een paar onschuldige kuiltjes, maar serieuze gaten waar je met gemak een wiel in kunt verliezen. We zitten soms echt naast elkaar als twee rallyrijders. “Gat links!” “Dat is geen plas, dat is een krater!” “Nu naar rechts!” Het is meer slalommen dan rijden. Als ik die route kan vermijden, dan doe ik dat zonder twijfel. Blijkbaar zijn wij niet de enigen die er zo over denken, want de Galiciërs zelf zijn het inmiddels meer dan zat. Afgelopen zaterdag hebben ongeveer duizend mensen de weg een half uur stilgelegd om de provincie duidelijk te maken dat de maat vol is. En eerlijk gezegd: groot gelijk hebben ze. Een beetje karakter in een weg is prima, maar dit begint meer op een hindernisbaan te lijken dan op een provinciale route. Totdat er iets aan gedaan wordt, kiezen wij dus gewoon voor de veilige optie richting Monforte. Onze auto – en vooral de schokbrekers – zijn ons er dankbaar voor.

Ondertussen loopt het importeren van de auto ook nog. Offerte akkoord, nu wachten op het ITV-keuringsstation. Tot die tijd tikt de klok – en helaas ook de kosten. Wat ik nog steeds niet helemaal snap: zodra je uit Nederland bent uitgeschreven, gaat de wegenbelasting omhoog. Terwijl je geen meter meer op Nederlandse wegen rijdt. Het voelt een beetje alsof je moet betalen voor een sportschool waar je niet meer komt.

Bij de gemeente kwam ook nog een verrassing boven water: de vorige bewoonster stond nog ingeschreven op ons adres. Frank van Quasar Homes pakt dat gelukkig op en neemt contact met haar op zodat ze zich kan uitschrijven bij de gemeente Taboada. Weer zo’n typisch emigratie-dingetje waar je niet meteen aan denkt.

En dan de garage. Ons eindeloze project. We zijn weer flink aan het sorteren geweest en eerlijk is eerlijk: het wordt steeds overzichtelijker. Met een beetje creativiteit kun je nog verrassend veel hergebruiken. Zo heb ik de zijplanken van een oud bed op maat gezaagd en aan de muur gehangen. Extra bergruimte, minder afval. Tijdens het opruimen stuit je soms op interessante vondsten, zoals deze oude fiets met een banaanzadel. Het model roept direct nostalgie op: eind jaren ’70 had ik zelf een vergelijkbare fiets, toen in het oranje.Het plan is om de fiets, zodra er tijd beschikbaar is, op te knappen.

Een ander projectje was van Yvonne. Bij onze vorige bestelling hadden we twee tuinstoelen besteld, in de veronderstelling dat je ze gewoon uitklapt en klaar bent. Niets bleek minder waar. Helemaal in echte IKEA-traditie moesten ook deze stoelen nog volledig in elkaar worden gezet. Wat in eerste instantie leek op een klein klusje, bleek uiteindelijk een hele middag werk te zijn. Geduld, schroeven en handleidingen later, stonden de stoelen dan toch eindelijk netjes in de tuin. Dat voelt goed.

Minder goed voelde het moment dat we met een volle auto bij de stort stonden. Volgens de website open. In werkelijkheid: een dichte poort. Telefoonnummer gebeld, geen gehoor. Dus weer terug naar huis met alles nog achterin.

Dan maar zelf aan de slag. Reciprozaag erbij en grote spullen klein maken. Zelfs een oud matras bleek – na een korte zoektocht online – prima uit elkaar te halen. Inmiddels ligt het netjes in stukken in de garage. Alleen de metalen frames van het boxspringbed staan er nog een beetje verloren bij. Daar moeten we nog iets op verzinnen.

Het is soms wat improviseren, soms wat regelen, maar langzaam wordt alles overzichtelijker. En misschien is dat wel precies hoe een nieuw leven begint: niet met één grote sprong, maar met heel veel kleine stapjes.