Het begin van deze week bracht meteen weer wat beweging op het land. De maaiploeg van de buren is langs geweest en het veld ligt er weer keurig bij. Het ziet er meteen een stuk verzorgder uit. Nu is het alleen nog wachten op een flinke regenbui om de laatste vlaaien weg te spoelen dan is het plaatje helemaal compleet.

Ondertussen blijft het met de bezorgingen een beetje wisselvallig. De picknickbank staat al een tijdje stil in de loods van de vervoerder en er lijkt weinig schot in te zitten. Net toen we hadden besloten voorlopig geen online bestellingen meer te doen, realiseerden we ons dat we toch nog iets nodig hebben: golfkarren. We zijn al naar de Decathlon in Lugo geweest, maar daar was helaas niets op voorraad. De dichtstbijzijnde optie is A Coruña, maar ook daar is het nog maar de vraag wat ze hebben liggen. Dus… toch nog maar een poging wagen.

Gelukkig kwam er ook goed nieuws binnen: de stoelen zijn gearriveerd! Afgelopen maandag hebben we ze samen in elkaar gezet. En eerlijk is eerlijk het zijn echte relaxstoelen. Ik zat er nog geen tien minuten in, met een heerlijk zonnetje erbij, en ik was al vertrokken voor een dutje.

Woensdag was een belangrijke dag: we hebben onze residentie aangevraagd. Alles verliep eigenlijk heel soepel. Door een misverstand kwamen we pas om 13.30 uur aan en na de aanvraag moesten we nog betalen bij de bank. Die bleek op loopafstand te zijn, maar eenmaal aangekomen… gesloten. Het systeem werkt hier zo dat je een formulier met een barcode krijgt, dat je bij de bank betaalt. De bank bevestigt de betaling op het formulier en dat moet je weer inleveren voordat je je pas krijgt.

Dus zijn we maar weer naar huis gegaan en de volgende ochtend stonden we netjes bij openingstijd bij de bank. Betaling gedaan, en meteen doorgereden naar Lugo. Daar lagen onze passen al klaar. En ja hoor: we zijn nu officieel inwoners van Spanje! 🇪🇸

En terwijl dit allemaal speelt, dendert het voorjaar gewoon door. Alles wordt weer frisgroen, de appelbomen staan prachtig in bloei en de moestuin van Yvonne groeit als kool. Het is een mooie tijd, waarin alles tegelijk lijkt te gebeuren. De polytunnel moet nog worden opgebouwd maar de komende dagen hebben we weinig in de planning dus dan gaan we daar mee aan de slag.

Vanmiddag zijn we langsgegaan bij de escuela de idiomas om informatie in te winnen over lessen.

We werden daar ontzettend vriendelijk ontvangen door een mevrouw die verrassend goed Engels sprak iets wat hier zeker niet vanzelfsprekend is. Tot onze verbazing vertelde ze ook dat ze Duits sprak. Terwijl ik met haar in gesprek was in het Engels gebeurde er iets grappigs: zonder er echt bij na te denken, schakelde ik over naar het Duits.

Dat kwam eigenlijk niet helemaal uit de lucht vallen. Eerder die week was ik namelijk naar de kapper geweest, een vrouw die oorspronkelijk uit Zwitserland komt. De hele knipbeurt hebben we Duits zitten praten. In mijn vorige werk sprak ik Engels, Duits en “Camping” Frans dagelijks, soms zelfs meer dan de helft van de dag. Blijkbaar zit dat er nog goed in!

Het was in ieder geval een leuk moment, want zulke ontmoetingen zijn hier zeldzaam. Engels wordt nauwelijks gesproken en Duits al helemaal niet.

We hebben inmiddels afgesproken dat we ons inschrijven zodra de inschrijving opent. In september hopen we dan te starten met de lessen. We beginnen op A1-niveau, maar als de docent vindt dat we al verder zijn, kunnen we doorstromen naar een hogere klas. In Nederland hebben we tenslotte al een jaar les gehad maar zoals altijd geldt: herhaling kan geen kwaad.

Het voelt goed om hier weer een nieuwe stap in te zetten. Niet alleen praktisch, maar ook om ons nog meer thuis te voelen in deze omgeving