Wij zijn er klaar voor…

Wij waren er helemaal klaar voor. Alles gepland, alles geregeld. En toen kwam de sneeuw. Niet een beetje, maar echt volop. Ach ja, bij elke verhuizing hoort blijkbaar wat tegenslag. We hadden er dit keer gelukkig al rekening mee gehouden en de planning lekker ruim gehouden. Dat betaalt zich nu uit.

Alles is ingepakt. Nou ja, bijna alles. De kleding voor de komende twee weken hebben we apart gehouden, want die brengen we door in de Lunsbergen in Borger. Morgen zouden eigenlijk onze meubels worden opgehaald, maar met de voorspelde sneeuw hebben we besloten dat toch maar uit te stellen. Veiligheid voor alles.

Dus leven we nu tussen de dozen. Koffie drinken we uit kartonnen bekertjes, want ja… de kopjes zijn al ingepakt. Het voelt een beetje kamperen in eigen huis, maar ook dat hoort erbij.

De afgelopen weken hebben we gelukkig ook volop genoten. We zijn een paar keer uit eten geweest, zowel in Nederland als in Duitsland. Grote schnitzels — hmmm! Daarnaast waren er veel gezellige avonden met familie en vrienden. Fijn om zo afscheid te nemen, met mooie momenten en goede gesprekken.

Ook de koper van ons huis is inmiddels langs geweest om wat dingen op te meten. We hebben afgesproken dat de verlichting mag blijven hangen. Pff, dat scheelt weer een hoop werk. En eerlijk is eerlijk: in Spanje hebben we die lampen toch niet nodig, daar hangt alles al.

Ondertussen hebben we flink ingeslagen. Aromat, satésaus en nasikruiden — genoeg om de komende vier maanden vooruit te kunnen. We houden absoluut van de Spaanse keuken, maar laten we eerlijk zijn: sommige smaken ga je gewoon missen. Dat merkte ik al in mei, toen we een maand in Galicië waren.Zodra we weer in Nederland waren, wist ik precies wat ik wilde. Een grote patat pinda en een eierbal. 🙂

Als alles meezit, gaan we in mei weer even naar Nederland. Niet alleen om familie en vrienden te zien, maar ook om wat spullen op te halen die bij onze kinderen liggen opgeslagen. De tent, de zomerbanden en nog wat kleinere dingen. Op dit moment hebben we daar simpelweg geen ruimte voor en we hebben het ook niet meteen nodig, dus dat komt later wel. Geen haast.

Volgende week halen we onze nieuwe paspoorten op. Dat voelt toch ook weer als een mijlpaal. De komende tien jaar hoeven we in ieder geval niet naar de ambassade in Madrid om ze te verlengen. Dat is weer één zorg minder en een stapje verder in dit nieuwe hoofdstuk.

Nu is het wachten tot de sneeuw weer plaatsmaakt voor beweging. Tot die tijd: dozen, bekertjes en aftellen. Het avontuur komt steeds dichterbij.