Wat een regen is er hier gevallen de afgelopen twee weken. Niet zomaar een beetje motregen, maar horizontale regen. Rivieren die buiten hun oevers treden, grond die volledig verzadigd is en overal modder. Volgens het weerbericht zou aanstaande dinsdag voor het eerst weer een compleet droge dag zijn. We geloven het pas als we het zien.

Afgelopen maandag hebben we ons ingeschreven bij de gemeente Taboada. We gingen ervan uit dat we een afspraak moesten maken en later nog eens terug moesten komen, maar de mevrouw die ons hielp schreef ons meteen in. Meevaller!

Dinsdag werden onze meubels geleverd, online besteld bij de bekende Zweedse meubelgigant. Dinsdag en woensdag stonden volledig in het teken van in elkaar zetten: kasten, tafels, logeerbedden en nog veel meer. Omdat het huis volledig gemeubileerd was toen we het kochten, konden we het op deze manier toch steeds meer “eigen” maken. Eén kamer richten we in als kantoor/computerkamer en zodra het bureau stond, heb ik mijn pc aangesloten. Dat liep helaas minder soepel. De monitor had onderweg naar Galicië waarschijnlijk klemgezeten, want het scherm vertoonde vier brede witte strepen. Die zal binnenkort vervangen moeten worden.

Woensdagavond viel het ons op dat de waterdruk minder werd. Donderdagochtend wilde ik koffie zetten, maar er kwam nog maar een zielig straaltje water uit de kraan. Dat leek opnieuw een bezoek aan de loodgieter te worden. Koffie dan maar gezet met water uit een fles en even online de krant lezen… alleen lag het internet eruit. Het lampje op de router brandde rood, dus het probleem zat niet in huis.

Het voordeel daarvan was dat ik het meteen kon melden bij de provider. Via WhatsApp een storing doorgegeven en omdat het probleem buiten onze schuld lag, kregen we per persoon direct 20 GB extra dataverkeer. Netjes geregeld. Na een half uurtje waren we alweer online.

Om tien uur stapten we in de auto richting de loodgieter. Wij vermoedden dat de waterpomp zijn beste tijd had gehad en wilden vragen of hij langs kon komen voor advies. In de winkel kregen we te horen dat hij bezig was bij een klus en binnenkort wel contact zou opnemen.

Nog geen uur later kregen we een appje van de mevrouw die ons geholpen had, met de tip om eens naar het filter te kijken en dat schoon te maken. Geen idee hoe dat moest, maar gelukkig is tegenwoordig alles online te vinden. In de regen haalden we het filter eruit. Niet alles ging meteen goed, maar al doende leert men. Filter schoongemaakt, water erop, pomp aan… en ja hoor: de waterdruk was weer terug. Eerst kwamen er nog wat zandrestjes mee, maar na even doorspoelen was het water weer helder. Opgelucht: het lag aan het filter en niet aan de pomp.

Vrijdagochtend hetzelfde probleem. Dit keer geen twijfel meer: meteen nieuwe filters gehaald. Die geplaatst en sindsdien is het water weer perfect. Onder de douche hoef je in elk geval niet meer heen en weer te lopen om nat te worden.

Alsof dat nog niet genoeg was, ging het ’s avonds ook in de keuken mis. Yvonne wilde binnenkomen, maar de deur zat compleet vast. Eerder die week was me al opgevallen dat het schotmechanisme niet soepel liep. Ik had er WD-40 in gespoten, maar nu zat er geen enkele beweging meer in. Resultaat: ik opgesloten in de keuken, Yvonne in de gang.

Eerst probeerden we het slot los te krijgen met een broodmes — zonder succes. Yvonne haalde aan haar kant de deurklink eraf en spoot opnieuw WD-40 in het slot. Ook dat hielp niet. Er zat maar één ding op: geweld. Ik nam een aanloopje en ramde de deur eruit. Gelukkig viel de schade mee: de deur is te repareren en het kozijn bleef heel. Voorlopig hebben we dus een open keuken.

Als ik binnenkort tijd heb, ga ik de deur aanpakken. Ik had me deze periode iets anders voorgesteld: lekker golfen, boeken lezen en rustig landen. Het begin loopt duidelijk anders dan verwacht. We hebben in korte tijd ontzettend veel geleerd, maar stiekem hoop ik wel dat alles vanaf nu gewoon blijft werken.