Deze week liep alles net even anders dan gepland. Nadat ik een nieuwsbrief had verstuurd om te laten weten dat er weer een nieuwe blog online stond, kreeg ik een bericht van onze websiteprovider. Mijn e-mail was geblokkeerd… ik had blijkbaar té veel mails verstuurd. Omdat inmiddels veel meer mensen zich hebben ingeschreven, ga ik op zoek naar een andere oplossing. Dus deze keer: een blog zonder nieuwsbrief 😉 Edit: Het was even puzzelen maar er is een oplossing gevonden.

Afgelopen woensdag moesten we boodschappen doen in Chantada. We hadden gelezen dat bij een stuwdam in de buurt de sluizen openstonden, dus besloten we daar meteen even te gaan kijken. Wat een indrukwekkend gezicht! Het water dat met enorme kracht naar beneden stroomt – natuur en techniek samen, en dat in zo’n prachtige omgeving. Echt genieten (zie foto).

Toen we weer thuiskwamen, waren de schapen naast ons erf opvallend onrustig. Nieuwsgierig als we zijn, zijn we even gaan kijken wat er aan de hand was. Wat bleek? Er was een maaiploeg bezig tussen onze appel- en perenbomen. Dat verklaarde een hoop.

Donderdag ging Yvonne naar een opticien in een dorp verderop om een zonnebril op sterkte te kopen. Met behulp van een vertaalapp ging het gesprek in eerste instantie prima. Tot… de internetverbinding ineens wegviel.

Daar stonden ze dan.

Met handen en voeten, een beetje gebrekkig Spaans en hier en daar een Engels woord is het uiteindelijk toch gelukt. Volgende week kan ze haar zonnebril ophalen. Missie geslaagd!

Tijdens onze Spaanse lessen hebben we al ontzettend veel geleerd. Maar in de praktijk merk je pas hoeveel je nog níet weet. We hebben bijvoorbeeld alles in de tegenwoordige tijd geleerd. Zodra iemand een werkwoord in de verleden tijd gebruikt, schieten onze wenkbrauwen omhoog en moeten we eerst vragen wat er precies bedoeld wordt.

Maar goed: gewoon doorgaan, blijven vragen en niet opgeven. Tot nu toe hebben we alles nog voor elkaar gekregen.

Ondertussen is ook de aanvraag ingediend om onze Dacia op Spaans kenteken te zetten. We wachten nog op een offerte en als die bevalt, kunnen we daarmee aan de slag. Weer een puntje dat straks van de to-do-lijst kan worden afgestreept.

Langzaam maar zeker beginnen we ons hier echt thuis te voelen. We zijn niet meer constant van alles kwijt en het huis voelt elke week een beetje meer als “van ons”. Het krijgt steeds meer een eigen sfeer, onze sfeer.

Week 3 zit erop. Met wat kleine uitdagingen, mooie uitzichten en weer een paar stappen vooruit. En zo bouwen we hier, week na week, verder aan ons nieuwe leven.