Deze week stond verrassend genoeg volledig in het teken van bezorgingen. Het blijft een mysterie: de ene bezorger vindt ons huis zonder enige moeite, terwijl de ander beweert dat ons adres simpelweg niet bestaat. Voor de zekerheid hebben we zelfs onze inschrijving bij de gemeente nog eens gecontroleerd – alles klopt gewoon. Na dagen van appen, bellen en mailen hebben we besloten: dit was de laatste keer dat we iets laten bezorgen. Althans, dat zeggen we nu… want die picknicktafel en twee loungestoelen moeten toch echt nog aankomen. En die passen helaas niet in de auto.

Yvonne heeft er deze week in ieder geval haar handen vol aan gehad. Donderdag wilden we naar het politiebureau in Lugo om te informeren naar een residentia of een afspraak. Alleen hadden we even geen rekening gehouden met lokale feestdagen: het was Vaderdag en heel Galicië lag plat. Alles gesloten. Dan maar doorschuiven. Vrijdag hebben we Lugo ook maar overgeslagen – grote kans dat iedereen een lang weekend had genomen.

In plaats daarvan zijn we naar Ourense gegaan. Wat een prachtige stad! Alleen al de rit ernaartoe is indrukwekkend: gelegen in een vallei tussen de heuvels. Vorig jaar bezochten we het centrum al, met zijn oude straatjes, gezellige koffietentjes en de iconische Romeinse brug over de rivier. Deze keer bleven we aan de rand van de stad, want er moest ook nog praktisch geshopt worden.

Zo hebben we een stevige werkbank aangeschaft. De oude tafel die we gebruikten, begaf het al bijna onder het minste gewicht. En met het onderhoud van grasmaaier, bosmaaier en ander gereedschap in het vooruitzicht, is een degelijke werkplek geen overbodige luxe. Ook hebben we een barbecue gekocht – het mooie weer komt eraan en alles smaakt nu eenmaal beter van de grill. Daarnaast namen we een polytunnel mee, zodat we straks gewassen kunnen verbouwen die wat extra warmte nodig hebben, zoals komkommers, tomaten en pepers.

Zaterdag stond volledig in het teken van klussen. De werkbank en barbecue zijn in elkaar gezet; de polytunnel bewaren we nog even, want daarvoor moet eerst een stuk grond geëgaliseerd worden. Ondertussen werd ook het grind geleverd. Duizend kilo, de heuvel op. Dat klonk als een enorme klus, maar het viel mee: met de kruiwagen en wat geduld kwamen we een heel eind. Even boven op adem komen, een beetje harken, en weer terug naar beneden. De kleur van het grind wijkt iets af, maar dat lossen we op door het te mengen.

Zondag was misschien wel het hoogtepunt van de week. We gingen mee wandelen met een lokale historische vereniging. We verzamelden om tien uur bij een zwembad en verwachtten een klein groepje, maar uiteindelijk stonden er zo’n vijftig mensen klaar. Wij waren de enige buitenlanders en dat bleef niet onopgemerkt. Iedereen was nieuwsgierig: wie zijn we, waar komen we vandaan, waar wonen we?

Tijdens de wandeling kregen we veel informatie over de regio, vooral over de enorme emigratiegolf in de vorige eeuw. Het gebied waar we liepen had ooit 10.000 inwoners, nu nog maar 2.500. Indrukwekkend. We hoorden verhalen over oude gebouwen, vervallen kerkjes en families die uit elkaar werden getrokken doordat vaders in het buitenland gingen werken. Eén van de dames vertelde zelfs dat haar vader ooit in de Amstel-fabriek had gewerkt.

De wandeling zelf was ook niet bepaald vlak. Op een steil stuk dacht ik even dat mijn conditie flink verbeterd was – en dat klopte ook… tot ik werd ingehaald door drie dames van ver in de tachtig. Daar stond ik dan, met kramp in mijn kuiten en buiten adem, terwijl zij me moeiteloos voorbij liepen. Uiteindelijk hebben we zo’n 13 kilometer gewandeld en een fantastische dag gehad.

Ondertussen heb ik met een ex-collega afgesproken om de Camino Portuguese te gaan lopen: 200 kilometer van Porto naar Santiago de Compostela. Na deze wandeling weet ik één ding zeker: er is nog werk aan de winkel qua training. Maar dat komt goed.

Voor nu wachten we nog op twee leveringen, dus echt weg kunnen we nog niet. Dan maar verder met het egaliseren van de grond en het opzetten van de polytunnel. Yvonne is ondertussen al begonnen met planten in onze ‘raised garden’: prei, sla en broccoli groeien daar al. Op ons deck staan knoflook, gember en nog veel meer.

Het leven hier blijft een mooie mix van improvisatie, hard werken en genieten van alles wat op ons pad komt. Vandaag is trouwens ook mijn naam veranderd naar Miquel, vonden ze gemakkelijker 🙂