Waarom Galicië? Nou, net als zoveel dingen in het leven: het gebeurde bij toeval.

Het idee om te emigreren ontstond zo’n twee jaar geleden tijdens een vakantie in Portugal. We brachten drie weken door in januari in de Algarve, en de ruimte en ontspannen manier van leven voelden precies goed voor ons. Eenmaal terug in Nederland begon ik op internet te zoeken naar huizen in die regio, maar ik schrok toch wel van de prijzen. Het was al snel duidelijk dat we nog een paar jaar extra zouden moeten werken om daar iets fatsoenlijks te kunnen betalen.

Omdat ik zocht via de vastgoedwebsite Idealista, waar je zelf gebieden op de kaart kunt intekenen om het woningaanbod te bekijken, viel me iets op: hoe verder je naar het noorden ging, hoe goedkoper de huizen werden. Dat bracht een nieuw idee op gang: wat als we eens naar midden-Portugal zouden kijken? We boekten een vakantie om die regio beter te leren kennen.

Maar terwijl ik de website vlak voor die reis nog eens bekeek, stuitte ik op een huis dat niet alleen de helft kostte van wat we in Portugal hadden gezien, maar ook van veel betere kwaliteit was. In Portugal zouden we met ons budget hooguit een kluswoning kunnen kopen, maar dit huis was instapklaar. De verrassing? Bij nader inzien bleek het huis helemaal niet in Portugal te liggen, maar net over de grens in Spanje. Blijkbaar had ik per ongeluk een stuk Spanje meegenomen in mijn zoekgebied.

Betere kwaliteit voor een lagere prijs — dat trok meteen onze aandacht. Vanaf dat moment ben ik me serieuzer gaan verdiepen in de regio. We besloten dat we, terwijl we toch in midden-Portugal waren, ook een paar dagen de grens zouden oversteken om Galicië te verkennen.

Na het boeken van een hotel in Galicië reden we in ongeveer tweeënhalf uur vanuit midden-Portugal die kant op. Onze eerste indruk? Fantastisch. Rustig, ruim en gastvrij. Het allereerste stadje dat we bezochten, Allariz, was meteen raak: charmant, ontspannen en tegelijkertijd levendig.

Wat we in Galicië vonden, was precies wat we in Portugal zochten: rust, ruimte en een ongecompliceerde manier van leven. Maar daar kwamen nog extra voordelen bij. De Spaanse taal is voor ons makkelijker te leren dan het Portugees, en de woningmarkt biedt volop mogelijkheden.

Toen we weer terugkeerden naar Nederland, hadden we het idee van Portugal volledig losgelaten. In plaats daarvan planden we een gerichte reis terug naar Galicië om de regio verder te verkennen. In de maanden voorafgaand aan die reis verslond ik alle informatie die ik kon vinden — over het klimaat (ja, het regent er veel), de geografie, de levensstijl en nog veel meer.

Galicië stond misschien niet op ons oorspronkelijke plan, maar soms beginnen de mooiste avonturen met een gelukkig toeval.

In januari keerden we terug naar Galicië voor een serieuzere verkenning. Dit keer boekten we drie weken in een knusse B&B in de buurt van Ourense, zodat we echt de tijd hadden om de omgeving goed te leren kennen.

Twee weken lang reden we bijna dagelijks rond, bezochten we talloze huizen en ontdekten we verschillende delen van de regio. Uiteindelijk werden we steeds meer aangetrokken door de Ribeira Sacra — een indrukwekkend gebied dat bekendstaat om zijn diepe rivierdalen, wijngaarden en spectaculaire landschappen. Daar begon alles op zijn plek te vallen.

We namen contact op met een Nederlandstalige makelaar, die ons door het hele proces begeleidde en ons meerdere woningen liet zien. En toen gebeurde het. Het huis dat we uiteindelijk kochten, was liefde op het eerste gezicht.

Gelegen in een klein dorp, maar toch binnen bereik van alle belangrijke voorzieningen, voelde het meteen goed. Het uitzicht is adembenemend en strekt zich uit over de vallei, en het huis zelf was al prachtig gerenoveerd door de vorige eigenaar. Alles zag er verzorgd uit en klaar om zo te betrekken.

We bezochten het huis de volgende ochtend nog een keer, gewoon om zeker te zijn. Daarna namen we een dag vrij van het huizen bekijken en reden we terug naar Allariz — de plaats waar dit hele avontuur was begonnen. Tijdens een wandeling door de sfeervolle straatjes namen Yvonne en ik het besluit: we zouden een bod uitbrengen.

De onderhandelingen verliepen verrassend snel en soepel. Voor we het wisten, waren we huiseigenaren in Galicië.

Een huis in precies die regio waar we voor het eerst dat vonkje voelden, waar we beseften dat onze toekomst hier lag. Was het toeval?