Wat we hier snel ontdekten: het klimaat in Galicië is een geschenk voor een moestuin. Genoeg regen, goede grond, genoeg zon. Broccoli, tomaten, paprika’s, sla — je plant het en het gaat. In Nederland had je dat echt niet zo.

De groene vingers zijn bij Yvonne in goede handen. Jarenlang deed ze vrijwilligerswerk bij de voedseltuin in Nederland, waar groente werd geteeld voor de voedselbank. Die ervaring neemt ze hier elke dag mee de tuin in — want de moestuin is haar domein. Ze plant, verzorgt en oogst alles zelf.

We spuiten niks, geen kunstmest. Gewoon grond, water en zon. En de groente smaakt zoals het hoort.

Het enige “probleem” is de overvloed. Soms hebben we gewoon te veel, en dan gaan de kennissen eraan geloven. Die klagen daar niet over.

Een week terug in Nederland — en je merkt het verschil

Vorige week waren we in Nederland. Familie, vrienden, de vertrouwde stad — en we zijn er volledig voor gegaan. Babi pangang, kapsalon, kibbeling, satékroket met patat oorlog. Geen spijt, geen moment.

Maar na een paar dagen merkte ons lichaam het verschil. Op de terugweg wisten we allebei: we willen naar de tuin.

Leven in Galicië: de tuin gaat groter

Thuis hebben we besloten uit te breiden. Meer bedden, meer variëteit. Yvonne heeft al een schets gemaakt — nieuwe rijen, een betere indeling, en eindelijk die kruidentuin die er al een jaar op wacht. Rob van naargalicie.nl gaf ons vaten waar de tomaten nu een mooi plekje hebben gevonden.

Vanavond staat de BBQ aan, groente van eigen bodem op het bord, een glas Albariño erbij. Meer hebben we niet nodig

Spontaan langs de Igrexa de San Pedro de Bembibre

Geen plan, gewoon rijden. We hoorden over deze kerk in Taboada en besloten er langs te gaan voor wat foto’s en een droneshot. De Igrexa de San Pedro de Bembibre bleek een van de mooiste romaanse kerken in de buurt — gebouwd rond 1191, dat staat nog steeds ingegrift in de zuidelijke portaal.De buitenkant is het spectaculairste deel. De hoofdingang heeft een drievoudige archivolte op zes paar zuilen, met rijk gebeeldhouwde kapitelen. De grote tandvormige omlijsting eromheen is een eyecatcher. De rest van de gevel is strak graniet — sober en sterk. We zijn niet naar binnen gegaan, dus het bleef bij de buitenkant en die was ruimschoots genoeg.

Het licht viel goed.Er is genoeg te fotograferen voor wie even de tijd neemt. Rustig, weinig volk, precies zoals je het wil.

Spontane actie, drone uit de kast gegrepen maar de accu’s niet opgeladen. Na een klein stukje film landde hij automatisch terug. Volgende keer: accu’s laden staat bovenaan.

Jammer maar grappig. De kerk verdient een behoorlijke drone-opname, want vanuit de lucht moet het geheel met het kerkhof en de omliggende velden prachtig zijn. Komt een volgende keer.