Het was mijn plan om elke zondag een blog te schrijven over wat we allemaal meemaken. Een vast moment om even terug te kijken. Alleen… de afgelopen 48 uur is er zóveel gebeurd dat ik het nu al maar opschrijf. Anders weet ik zeker dat ik straks dingen ga vergeten.

Tussen alle technische perikelen door waren er gelukkig ook leuke en lekkere eerste keren. Yvonne heeft voor het eerst zelf brood gebakken — en dat was verrassend goed gelukt. Erg lekker zelfs. Daarnaast zijn we ook aan het leren koken in de Gallische oven. Mijn eerste poging was een tray-bake met worstjes. Simpel, maar zeker voor herhaling vatbaar.

In mijn vorige blog schreef ik al over onze waterpomp, die het niet meer goed deed. Vandaag is de monteur langs geweest en goed nieuws: de pomp werkt weer zoals het hoort. Dat was echt een opluchting. Water is zoiets waar je pas echt bij stilstaat als het er even niet is.

Maar net toen de monteur klaar was, alles had getest en vertrokken was, viel de stroom uit. Serieus. We hadden al een paar keer knipperend licht gehad en ook wat geknetter gehoord van een elektriciteitspaal aan de overkant van de straat. Mijn eerste gedachte was dat wij zelf weer te veel stroom gebruikten en dat daardoor alles eruit vloog. Dat bleek deze keer niet zo te zijn. Ik had net onze Kw verhoogd bij de leverancier om wat meer elektrische apparaten aan te kunnen zetten en dat nu dit?

Gisteravond hadden we namelijk een storm met flinke windstoten, dus het vermoeden was al snel dat de oorzaak buitenshuis lag. Yvonne heeft telefonisch contact opgenomen met de energieleverancier. Ik zat er met open mond naast. De man aan de lijn sprak razendsnel Spaans en zij kon hem moeiteloos volgen. Que? Later bleek dat ze een optie op haar telefoon had aangezet waarbij ze mee kan lezen met wat er gezegd wordt. Ik wist niet eens dat dat bestond. Maar dat maakt het wel een stukje gemakkelijker. We komen er hier wel achter dat we toch meer van onze Spaanse lessen hebben opgestoken dan we aanvankelijk dachten. Tijdens gesprekken in het dorp komen we er altijd wel uit en als er korte zinnen worden gesproken begrijpen wij het prima. De telefoon blijft nu al vaker in de broekzak.

Toen we kaarsen hadden aangestoken en ons mentaal hadden voorbereid op een lange avond zonder stroom — en dus ook zonder water, want de pomp draait op elektriciteit — zagen we ineens autolampen richting ons huis rijden. Buiten aangekomen bleken er al twee heren van het energiebedrijf bezig te zijn met het herstellen van de stroom. Ze waren er binnen een uur, iets wat we totaal niet hadden verwacht. En het probleem? Dat was binnen vijftien minuten opgelost.

Vandaag zijn we ook nog even op pad geweest om hout te bestellen. Dat ging verrassend soepel en morgen wordt er een paar kuub eikenhout bezorgd. Tijdens ons vorige bezoek had ik bij de bouwmarkt nog een paar pakken samengeperste houtblokken gekocht, maar die dingen branden zó snel op dat het nauwelijks de moeite is.

Morgen nog even het dorp in om de rekening van de loodgieter te betalen en dan hoop ik dat alles voorlopig weer geregeld is. Het waren in ieder geval een paar enerverende dagen. Wat trouwens erg leuk is dat mensen die wij in het dorp ontmoeten als ze lang ons huis rijden en ze zien ons dat ze even stoppen voor een kort praatje. Voelt goed!

Tot zondag! (Hopelijk 😉)