Inmiddels wonen we drie maanden in Galicië en we merken dat de cultuur ons langzaam maar zeker begint te kneden. Het is bijzonder om te zien hoe je ongemerkt je hele levensstijl aanpast aan een andere omgeving. In Nederland hadden we een vast stramien op een vrije dag: na het opstaan gingen we direct aan de slag, we namen een korte pauze voor de lunch en werkten dan stug door tot een uur of vijf in de middag. Pas daarna begonnen we met het voorbereiden van het avondeten. Het gevolg was dat onze batterij tegen de avond eigenlijk helemaal leeg was. We deden na het eten vaak niet veel meer omdat de energie simpelweg op was.
Toen we hier kwamen, hielden we die Nederlandse aanpak in het begin vast, maar we liepen al snel tegen de lokale realiteit aan. Het gebeurde regelmatig dat ik midden in een klus zat en ontdekte dat ik een paar schroeven tekortkwam. Als ik dan naar de winkel reed, stond ik voor een dichte deur; de siësta was begonnen en de winkel ging pas om half vijf weer open. In plaats van me te haasten, leerde ik om dan maar even iets anders te gaan doen en op mijn gemak te wachten tot de deuren weer opengingen om de klus daarna af te maken.
Door die onderbrekingen verschoof ons avondeten steeds vaker naar een uur of acht ’s avonds, maar de laatste weken hebben we het roer pas echt omgegooid. We eten nu rond twee uur ’s middags warm. Na die maaltijd nemen we de tijd om even te ontspannen en rond vier uur pakken we de draad weer op. Ook als we een keer uit eten gaan, doen we dat tegenwoordig vaak in de middag. De tijd voor een tweede warme maaltijd in het restaurant is hier namelijk best laat, vaak pas rond negen uur ’s avonds. Om op dat tijdstip nog een hele maaltijd naar binnen te werken, is eigenlijk ook best wel veel. Misschien dat we dat ritme ooit nog overnemen, maar voorlopig houden we het bij onze nieuwe middaggewoonte.
De avonden vullen we nu heel licht in, vaak met niet meer dan wat crackers met kaas of iets kleins. Het bevalt ons eigenlijk uitstekend. Niet alleen voelen we ons fitter, maar ook de weegschaal geeft een positief signaal. De behoefte om ’s avonds laat nog naar de chips, kaas of worst te grijpen is (bijna) volledig verdwenen. Als je midden op de dag een goede maaltijd nuttigt, zit je de hele avond vol en voldaan. Het is een ritme dat we van tevoren niet zo hadden bedacht, maar waar we voorlopig zeker mee doorgaan. Galicië dwingt ons tot vertraging, en eerlijk gezegd voelt dat heel erg goed.
Hoi, ja ook wij zijn om en eten als ik uit mijn werk kom in een uur of 13 warm. Tijdens de siësta vind ik het ook wel leuk om de rest in de omgeving wakker te houden met de bosmaaier😉 in de avond, na mijn werk eet in een paar boterhammen. Wat wij hier ook veel vaker doen is bbq-en in plaats van koken.
Mooi om te lezen hoe jullie langzaam het ritme van siesta omarmen. Wat betreft warm middageten en s avond iets lichts. dat doen wij ook al jaren zo wel in Nederland als in Galicia. Eigelijk geeft de siesta je meer mogelijkheden om je werkzaamheden of rust op een dag in te delen.
Ja, je verdeeld je energie beter over de dag. Ik vind het vooral fijn dat er ’s avonds nog energie over is in plaats van bekaf op de bank te hangen.
In de middag een warme maaltijd, zo was het ooit ook in Nederland.
Ik herinner me dat nog,als ik in de middag pauze van school naar huis fietste, dan rook je bv de hutstpot,althans op een dorp.
Het haastige leven ontnam ons dit.
Dat klopt, en eigenlijk is het jammer dat dit verdwenen is. Ik heb het zelf ook nog meegemaakt. Vooral de geur van hachee, heerlijk. Je zou bijna aanbellen om te vragen of je mee mocht eten.