In een van mijn eerdere blogberichten schreef ik dat we, eenmaal terug in Galicië, eerst wat tijd voor onszelf zouden nemen en de omgeving een beetje zouden gaan verkennen. Klinkt ideaal, toch? Nou… de werkelijkheid had andere plannen.

Zodra we bij het huis aankwamen, na de rit vanuit Porto met onze huurauto, schrokken we van hoe hard alles was gegroeid. De tuin leek wel een jungle. Dus wat was het allereerste dat we deden? Gras maaien. Niet echt wat je ontspannend zou noemen.

Het huis zelf was er ook niet veel beter aan toe. Het had een grondige schoonmaak nodig. De ramen waren zó vies dat je nauwelijks naar buiten kon kijken. We vermoeden dat dit komt door de grote bosbranden die onlangs in de omgeving hebben gewoed — as en rook gaan nu eenmaal niet goed samen met witte muren en heldere ramen.

In het dorp was een speciale container geplaatst voor grof of afwijkend afval. Dat was voor ons het perfecte moment om eindelijk de garage aan te pakken. Ik heb er een hele dag over gedaan om alles uit te zoeken — en geloof me, het was veel. Veertien vuilniszakken later waren we eindelijk verlost van oude gordijnen, kapotte radio’s, lampen, batterijen en van alles en nog wat.

Om wat orde in de chaos te scheppen, zijn we naar Leroy Merlin in Ourense gereden om stevige stellingen en gereedschap te kopen dat ik in Nederland normaal gesproken nooit nodig zou hebben. Denk aan een elektrische bosmaaier en een reciprozaag — spullen waarvan ik tot voor kort niet eens wist dat ik ze nodig had.

Gisteren was een echte klusdag: stellingen in elkaar zetten, gereedschap ordenen en alles een vaste plek geven. Ik heb er een hekel aan om dingen te moeten zoeken als ik ze nodig heb, dus dit voelde als een grote overwinning. ’s Avonds zagen we aan de andere kant van de rivier een grote brand, op zo’n 35 kilometer van ons huis. Laten we hopen dat de brandweer het snel onder controle krijgt.

Vandaag zijn we naar Lugo gereden om een nieuwe tv, een koffiezetapparaat en een strijkijzer te kopen — nog meer benodigdheden om het hier wat meer als thuis te laten voelen.

En morgen? Morgen hebben we onszelf beloofd om echt helemaal niets te doen. We zullen zien of dat ook daadwerkelijk lukt…