Inmiddels wonen we drie maanden in Galicië en we merken dat de cultuur ons langzaam maar zeker begint te kneden. Het is bijzonder om te zien hoe je ongemerkt je hele levensstijl aanpast aan een andere omgeving. In Nederland hadden we een vast stramien op een vrije dag: na het opstaan gingen we direct aan de slag, we namen een korte pauze voor de lunch en werkten dan stug door tot een uur of vijf in de middag. Pas daarna begonnen we met het voorbereiden van het avondeten. Het gevolg was dat onze batterij tegen de avond eigenlijk helemaal leeg was. We deden na het eten vaak niet veel meer omdat de energie simpelweg op was.
Toen we hier kwamen, hielden we die Nederlandse aanpak in het begin vast, maar we liepen al snel tegen de lokale realiteit aan. Het gebeurde regelmatig dat ik midden in een klus zat en ontdekte dat ik een paar schroeven tekortkwam. Als ik dan naar de winkel reed, stond ik voor een dichte deur; de siësta was begonnen en de winkel ging pas om half vijf weer open. In plaats van me te haasten, leerde ik om dan maar even iets anders te gaan doen en op mijn gemak te wachten tot de deuren weer opengingen om de klus daarna af te maken.
Door die onderbrekingen verschoof ons avondeten steeds vaker naar een uur of acht ‘s avonds, maar de laatste weken hebben we het roer pas echt omgegooid. We eten nu rond twee uur ‘s middags warm. Na die maaltijd nemen we de tijd om even te ontspannen en rond vier uur pakken we de draad weer op. Ook als we een keer uit eten gaan, doen we dat tegenwoordig vaak in de middag. De tijd voor een tweede warme maaltijd in het restaurant is hier namelijk best laat, vaak pas rond negen uur ‘s avonds. Om op dat tijdstip nog een hele maaltijd naar binnen te werken, is eigenlijk ook best wel veel. Misschien dat we dat ritme ooit nog overnemen, maar voorlopig houden we het bij onze nieuwe middaggewoonte.
De avonden vullen we nu heel licht in, vaak met niet meer dan wat crackers met kaas of iets kleins. Het bevalt ons eigenlijk uitstekend. Niet alleen voelen we ons fitter, maar ook de weegschaal geeft een positief signaal. De behoefte om ‘s avonds laat nog naar de chips, kaas of worst te grijpen is (bijna) volledig verdwenen. Als je midden op de dag een goede maaltijd nuttigt, zit je de hele avond vol en voldaan. Het is een ritme dat we van tevoren niet zo hadden bedacht, maar waar we voorlopig zeker mee doorgaan. Galicië dwingt ons tot vertraging, en eerlijk gezegd voelt dat heel erg goed.
Dat was ik nog vergeten te vertellen. Wij gaan nooit ‘s avonds naar een restaurant. Gemiddeld eten we 1 à 2 x per week een menú del día en dat is altijd ‘s middags. Nooit ‘s avonds. De prijs van een menú del día is in de loop van de tijd flink gestegen. Ik kan me herinneren dat ik in 2000 zo’n 5 euro per persoon betaalde (3-gangenmenu incl. drankje) en dat dat nu 15 euro per persoon kost. Ik praat dus over Fuerteventura. Vooral na Covid is alles duurder geworden.
Hier in Galicië is het ook 15 Euro voor een menu del dia meestal incl. fles wijn/bier of fris en koffie na. Geen fancy maaltijden maar simpel en lekker eten.
Ik heb vanmorgen weer een tijdje in de keuken gestaan om te koken. Want mijn Spaanse vriend en ik eten altijd om ongeveer 1 uur. Daarna doen we aan sobremesa en neem ik nog een carajillo (met whisky) en vaak ook nog een chupito. ‘s avonds eet ik heel weinig. Nog wat fruit of een sneetje roggebrood met het een of ander. And that’s it. Bevalt uitstekend.
La vida es buena.
Levensgenieters,
Je droom leven is nooit weg natuurlijk. Met of geen warm eten ‘s middags, wel of geen siësta, wel of geen hangmat. En wat is bekaf zijn? Ooit begonnen wij aan het leven van een droom “een boerderijtje aan de rand van het dorp” (waar wij destijds woonde). Dat boerderijtje bleek eigenlijk een bouwval te zijn van destijds 145 jaar oud op een perceel van ca. 3300 m² waarvan je de “tuin” beter een vuilnisbelt kon noemen. Het opknappen moest naast mijn 3 ploegenwerk gebeuren. De eerste 4 maanden nooit meer dan 3 uur geslapen. Mijn wederhelft had geen betaald werk. Samen hebben we er 11 jaar over gedaan tot we zoiets zeiden van “zo willen we het hebben”. Naast dat klussen nog verschrikkelijk veel andere dingen ondernemen. Waren wij weleens uitgeteld? Nee nooit maar wel altijd voldaan. Toen wij aan onze droom begonnen waren we 49 en 47 jaar.
Maar hoe dan ook “leef jullie droom op wat voor manier dan ook”
Doen we!
Hoi, ja ook wij zijn om en eten als ik uit mijn werk kom in een uur of 13 warm. Tijdens de siësta vind ik het ook wel leuk om de rest in de omgeving wakker te houden met de bosmaaier😉 in de avond, na mijn werk eet in een paar boterhammen. Wat wij hier ook veel vaker doen is bbq-en in plaats van koken.
Doen wij ook. De laatste dagen maakt Yvonne een salade uit de tuin en ik bak het vlees op de barbecue. Prima maaltijd.
Mooi om te lezen hoe jullie langzaam het ritme van siesta omarmen. Wat betreft warm middageten en s avond iets lichts. dat doen wij ook al jaren zo wel in Nederland als in Galicia. Eigelijk geeft de siesta je meer mogelijkheden om je werkzaamheden of rust op een dag in te delen.
Ja, je verdeeld je energie beter over de dag. Ik vind het vooral fijn dat er ‘s avonds nog energie over is in plaats van bekaf op de bank te hangen.
In de middag een warme maaltijd, zo was het ooit ook in Nederland.
Ik herinner me dat nog,als ik in de middag pauze van school naar huis fietste, dan rook je bv de hutstpot,althans op een dorp.
Het haastige leven ontnam ons dit.
Dat klopt, en eigenlijk is het jammer dat dit verdwenen is. Ik heb het zelf ook nog meegemaakt. Vooral de geur van hachee, heerlijk. Je zou bijna aanbellen om te vragen of je mee mocht eten.