Afgelopen zondag zijn we weer teruggekomen uit Nederland. Zowel de heen- als terugreis verliepen gelukkig soepel. Toch begon de reis nog even spannend…

De avond voordat we zouden vertrekken kreeg ik opeens een appje van het hotel waar we de eerste nacht zouden slapen. In het bericht werd gevraagd om een 3D-scan van mijn creditcard te maken en alvast het bedrag van de overnachting over te maken. Volgens het bericht hadden ze namelijk veel last van spookboekingen. Het zag er allemaal behoorlijk professioneel en geloofwaardig uit.

Toch vertrouwde ik het niet helemaal. Toen ik de naam van de afzender ging googelen, bleek het om een bedrijf uit India te gaan. Aha… daar trappen we dus niet in. Tien minuten later kreeg ik exact hetzelfde bericht opnieuw, alleen nu in het Duits in plaats van Engels. Dit keer kwam het zogenaamd van “Reception Hotel”. Alleen wist ik toevallig dat het hotel helemaal geen receptie had — die was vervangen door een incheckcomputer.

De berichten zagen er zó realistisch uit dat ik me goed kan voorstellen dat mensen erin trappen. Na wat zoeken op internet bleek inderdaad dat mijn boekingsgegevens waarschijnlijk buitgemaakt waren bij een hack. Achteraf viel het me ook op dat het aantal spamtelefoontjes ineens flink toenam. Gelukkig stopte dat grotendeels weer na de overnachting.

Maar goed, los daarvan hebben we een ontzettend leuke tijd gehad in Nederland. Het was fijn om iedereen weer te zien. Soms was het wel behoorlijk druk, mede omdat we ook hielpen met een verhuizing, maar dat mocht de pret niet drukken.

En natuurlijk hebben we weer volop genoten van allerlei dingen die hier niet te krijgen zijn: een broodje rookworst, Chinees eten met babi pangang, kapsalon, eierballen… noem maar op. Het vreemde is eigenlijk dat je, zolang je in Nederland woont, nauwelijks stilstaat bij dat soort eten. Het is er altijd, op iedere hoek van de straat of gewoon even snel af te halen. Pas als je ergens woont waar het niet verkrijgbaar is, krijg je er opeens ontzettend veel zin in.

Gisteren zijn we uiteindelijk weer thuisgekomen. Eerst met de auto van Emmen naar Weeze gereden, daar de huurauto ingeleverd en vervolgens naar Porto gevlogen. Vanaf daar met onze eigen auto weer richting huis. Waar ik maar niet aan kan wennen is dat tijdsverschil tussen Portugal en Spanje. Je rijdt Spanje binnen om negen uur ’s avonds en denkt: “Mooi, nog anderhalf uur rijden.” En dan springt de klok opeens naar tien uur. Ik blijf dat verwarrend vinden. Het blijft natuurlijk anderhalf uur maar de aankomsttijd verspringt meteen een heel uur.

Vanmorgen zijn we meteen weer begonnen met het in elkaar zetten van de IKEA-tuinmeubels voor op de veranda. Die waren precies één dag voor vertrek geleverd, dus dat klusje stond nog op ons te wachten.

Yvonne heeft ondertussen nog genoeg werk in de groentetuin. Om eerlijk te zijn heb ik nog nooit zulke enorme kroppen sla gezien. De tomaten hebben helaas de regen niet overleefd, maar de broccoli gaat werkelijk als een speer.

Straks eerst de kasten weer vullen met boodschappen en morgen het gras maaien. Daarna zijn we hopelijk weer een beetje “bij”. Volgens de weersverwachting wordt het later deze week alweer 27 graden, dus we moeten ook nog even op pad voor zomerdekbedden.

Kortom: weer thuis, maar voorlopig nog genoeg te doen.

P.S. Vorige week in Nederland kreeg ik blijkbaar het Nederlandse tempo weer helemaal te pakken, want ik heb bijna iedere dag een blog gemaakt. Ik was zo snugger om mijn loginnaam en wachtwoord van de nieuwsbrief te vergeten mee te nemen. Het kan dus zijn dat je deze week af en toe een blog van vorige week in je mailbox krijgt. Deze blog is echter gewoon van vandaag.

Omdat er een tijdslimiet zit op het reageren, kan het zijn dat die mogelijkheid bij oudere blogs inmiddels verlopen is.

Ik heb de nieuwsbrief zo ingesteld dat er deze week (bijna) elke ochtend om 08.00 uur een blog in je mailbox verschijnt — tenminste, als je je daarvoor hebt ingeschreven.