De afgelopen week hebben we veel gedaan, maar als het om regelwerk gaat eigenlijk verrassend weinig. We zijn vooral veel buiten bezig geweest. Sinds ons laatste bezoek was het gras namelijk niet meer gemaaid. Dat betekende dat we er drie keer overheen moesten voordat het weer een beetje op een normale lengte was. Daarnaast hebben we hier last van nogal opdringerige bramenbossen die langzaam maar zeker ons terrein op proberen te groeien. Dus daar zijn we ook maar even met de bosmaaier langs gegaan. Het zijn van die klusjes waar je de hele dag druk mee bent zonder dat je het gevoel hebt dat je iets groots afrondt. Aan het eind van de dag ben je dan wel goed moe van het fysieke werk. Maar eerlijk gezegd voelt dat toch beter dan geestelijk moe zijn.

Yvonne had onlangs raised garden beds besteld: drie stuks van zes meter lang en tachtig centimeter breed. Vol goede moed begonnen we om tien uur ’s ochtends met het in elkaar zetten van de eerste bak. Dat optimisme verdween vrij snel. Wat een rotklus bleek dat te zijn. Schroefje A, balkje F, plankje C – en dat dan eindeloos herhalen terwijl je constant voorovergebogen staat. Tegen de tijd dat we rond zeven uur ’s avonds klaar waren, hadden we er een hele dag op zitten. Na uren voorovergebogen werken moesten we elkaar bijna motiveren om de trap naar het huis op te komen. De spierpijn liet zich de volgende dag dan ook goed voelen, en eigenlijk de dag daarna nog steeds.

Het plan om alle drie de bakken in één week op te zetten hebben we daarom maar even laten varen. Eerst deze bak maar eens in gebruik nemen. De andere twee komen in het najaar wel.

Het importeren van de auto loopt ondertussen nog steeds. Er lijkt ergens wat ruis op de lijn te zitten, maar het proces gaat wel door. We horen vanzelf wanneer we de auto langs kunnen brengen voor de keuring.

Ondertussen hebben we wel een kleine overwinning geboekt: er hangt weer een keukendeur. Ik ben absoluut niet technisch aangelegd, maar het is toch gelukt om de deur te repareren. Hij hangt inmiddels weer op zijn plek en heeft al een eerste laag verf gekregen. Morgen nog even licht schuren en daarna nog een laag.

Vandaag ontdekten we ook nog iets onverwachts. Yvonne zag water naast het huis lopen. In eerste instantie dacht ik dat het gewoon een klein stroompje was. Dat komt hier wel vaker voor; soms komt er ineens ergens water uit de heuvel naar beneden. Voor de zekerheid zette ik toch even de waterpomp uit. Toen stopte het water meteen, en dat was natuurlijk geen goed teken. In mijn hoofd zag ik de muren al opengebroken worden om een lek te zoeken.

Gelukkig viel het uiteindelijk mee. Na wat zoeken bleek er in de buurt van het ‘stroompje’ een kraan te zitten die we konden dichtdraaien. Toen we dat deden, hadden we binnen nog steeds water, en de waterdruk werd zelfs sterker. Blijkbaar was dit dus al een tijdje aan de gang zonder dat we het doorhadden.

Het blijkt dat er ongeveer twee centimeter onder het gras een compleet irrigatiesysteem ligt. Wij gebruiken dat niet, dus die kraan laten we voorlopig gewoon dicht. Het doet wel vermoeden dat de eerste bewoners hier waarschijnlijk hun eigen groenten rondom het huis verbouwden.

Voor nu is het in ieder geval simpel: kraan dicht, probleem opgelost. En zo was het weer een week vol buitenwerk, spierpijn en kleine ontdekkingen.

Oh ja, we hebben een citroenboom gekocht. Nog even een leuk plekje vinden en dan gaat deze in de grond.